تبلیغات 
آنچه میخوانید گوشه ای از شرح حال خویش است:
من
مانده ام
با یک دل
لبریز از دلواپسی
اگر شما در مکانی باشید که در حال انجام کار خودتون هستید یک دفعه متوجه خنده کسی
نسبت به خودتون شوید در ابتدا نگاهی به خودت می کنی تا شاید دلیل خنده اون طرف و
در ظاهرت پیدا کنی. اما چیز خاصی رو نمی بینی.دوباره سرگرم کارت میشی. باز خنده همان
شخص توجه تو رو به خودش جلب می کنه. مسلماً این بار سکوت خودت رو می شکنی
و به اون طرف می گی: مشکلی پیش اومده که می خندی؟
اگه چیزی هست به منم بگو تا بخندم...
اما کار من از اینکه به شخص یا اشخاصی که مدام در اطرافم هستن و جز تمسخر کار
دیگه ای بلد نیستن و از اینکه من نسبت به رفتار اونها واکنش دفاعی نشون بدم گذشته...
افرادی که با نگاهشون ــ حرکاتشون ــ حرفاشون .. موجی از خنده و تمسخر و ادا واطوار رو
به روی خودم می بینم که اگر فرار نکنم همین موج عظیم مرا غرق می کنه.
هیچ چیز بدتر از آن نیست که یک ترنس در حال گذراندن خدمت سربازی باشه خدمتی
که از عمرش ۱۵ ماه می گذرد جز زجر و سختی و عذاب روحی جیزی نبوده.
الان که فکر می کنم می بینم من می تونستم به خاطر همین مورد از خدمت معاف بشم
اما همش تقصیر خودم بوده که بدون داشتن جراتی از گفتن این مسئله به خانواده
کارم به اینجا کشیده. واقعا سخته..باور کنید سخته.....
توی پادگان برای اینکه از نیش و کنایه این و اون در امان باشم در جمعشون کمتر آفتابی
می شم و مثل روزها و ماه های قبل در مکان کنجی میشینم و بیرون نمی آیم. مگر اینکه کار
خاصی پیش بیاد.
یواش یواش توی پادگان دارم تبدیل به یک چهره جهانی می شم. به طوریکه
این اواخر بعضی از اونا وقتی می خوان اسم من و صدا بزنن در کنار اسم من از پسوند
جون استفاده می کنن...
اون لحظه دیگه نمی دونم چه حالی دارم یا رنگ و رخسارم چیه.
فقط می دونم که کارم از سرخ شدن گذشته... شاید فرار بر قرار بهتر باشه.....
کاش همه این چیزایی که براتون تعریف کردم همش خواب و خیال بود..
ولی این روز ها می گذرد همراه با دلواپسی....
آه ای سنگ صبور
کاشکی در دل من صبر تو بود
کاش می شد که تحمل کنم این مردم را
زندگی چیست مگر؟
زندگی زندانست
و در آن
زنده بودن بی عشق بی شوق
زنده بودن تهی از شور حیات
خیمه شب بازی بس مسخره ایست
در دل یک زندان
آه بازیچه شدن
چه غم جانکاهیست...
E_mail: barbadrafte_gone_of_the_wind@yahoo.com